درباره سینما

birahe — Wed, 18 Nov 2009 15:27:21 GMT

گفتگو با باشگاه خبرنگاران جوان در خصوص فیلم کوتاه و سینمای بومی

شرح خبر

birahe — Wed, 11 Nov 2009 09:46:21 GMT

اکران فیلم کوتاه دور از من نزدیک تو

چهارشنبه ۲۰ آبان ماه

ساعت ۴

سینما فلسطین (خیابان ولیعصر خیابان طالقانی سینما فلسطین سالن ۳)

از همه دوستان دعوت میکنم که تشریف بیارن

اعلام اسامی فیلم‌های سه بخش از جشنواره‌ فیلم كوتاه تهران

birahe — Sat, 24 Oct 2009 16:46:36 GMT

فیلم‌های منتخب بخش‌های چشم‌انداز، چراغ راه و آئین مهر بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران اعلام شد.

به نقل از روابط عمومی جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، عناوین فیلم‌های منتخب به شرح زیر است:

* بخش چراغ راه: «کم مصرف قهرمان» میلاد حاتم، «داستان‌های مش صفر ۲» پیمان براهین و صمد خطیبی، «صرفه جویی آب» حمید خادمی، «استحاله» نسرین فدایی‌نژاد.

* بخش چشم‌انداز: «مسیر بودن» کاوه بهرامی‌مقدم، «خله» نادر شیخ الاسلامی، «بور» (دروازه خدا) سوران قانعی‌فرد، «جنگل ابر» احمد نیک‌کار، «زندگی در تالاب مظفر» حسین خانی‌هزاوه، «حریم» مهدی کارگرشورکی، «شگفتی‌های بیابان ۳» مصطفی شبان‌پشت‌مشهدی، «سرود سنگ» سیدعلی غمخواری، «صاحبقرانیه» امیررضا سالاری، «میراث کهن» محمد خوشدل، «وایو» مینا مشهدی‌مهدی و حسن نقاشی، «زنده رود» جمال اسکویی، «تفنگ‌ها خواب ندارند» رضا دانش‌پژوه، «بارون میاد جرجر» مهین جواهریان، «منطقه مرزی» مهدی رحمانی، «اویان» اسماعیل منصف، «بچه مرز» رضا جمالی، «بان لرزان» آرش رصافی، «فصل چیدن گردو» لقمان قاسمی.

* بخش آیین مهر: «تنهایی» مریم امیری، «در تکاپوی معنا» نسرین قلی‌بیکیان، «لحظه صفر» شیوا بلوریان، «۷۷۷۰» سیدجواد میرهاشمی، «ما در راهیم» عارف نامور، «خانه متروک» علی شهابی‌نژاد، «یک اتفاق ساده» مرضیه رابطی و مجتبی فیروزآبادی، «به دنبال او» محمدعلی افتخاری‌نیا، «یاد یک روز» کاوه قهرمان، «دور از من نزدیک تو» منصور فروزش، «شب پر ستاره» سعید حران‌اف، «آشوب یادها» صالح عرفانی‌فام، «به یاد تو» داور علایی، «روزهای بارانی» عبدالله عزیزی، «وقت شام» آرمین ایثاریان، «هیس، شوالیه‌های کوچولو دارند عاشق خدا می‌شن؟» محمد رشیدی، «چرت کوتاه» امیرحسین عسگری، «آسیه» علیرضا مقدم، «سکوت ساز عروسیم» مهرداد راستگو‌گنجه، «شمع روشن» سلمان عباسی، «رویاهای برفی» سالم صلواتی.
بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران از ۲۰ تا ۲۵ آبان‌ در تهران و هم‌زمان در استان‌های مختلف کشور برگزار می‌شود.

منبع : فارس

به کثیفی جند الله ، به خشونت ترور

birahe — Mon, 19 Oct 2009 10:32:58 GMT

در آخرین روزهای روز ۱ شنبه قدم زنان در خیابان های پر هرج و مرج حرکت می کردم که نگاهم به روزنامه های جلوی یک دکه افتاد تیر بزرگی در یکی از این روزنامه های نظرم را جلب کرد :

ترور فرماندهان سپاه در سیستان و بلوچستان

این تیتر همانقدر برایم تاسف آور بود که دیروز خبر کشته شدن افغان ها را توسط نظامیان کشورهای صلح طلب شنیدم .

عبدالمالک ریگی تروریستی است که شاید قبل از یادگرفتن زبان حرف زدن و قبل از یاد گرفتن اولین تعالیم انسانی ترور را خوب آموخته است . یادم می آید سه سال و اندی پیش مطلبی را در وبلاگم گذاشتم که انسان های زیادی آنرا دیدند . من هم خودم هر از چند گاهی این مطلب را دوباره می خوانم شاید جز اولین مطالب درج شده در وبلاگ ها در این زمینه بود .

امروز نگاهم به این موضوع تغییر نکرده اما حرف هایم شاید کمی تفاوت کند . باید ریگی را به سخت ترین حالت مجازات کرد چون خون جوانان زیادی را به زمین ریخت و صدای الله و اکبرش گوش فلک را هنگام سر بریدن جوانان کر می کرد .

وظیفه هر انسانی مقابله با این اتفاقات به هر قیمتی است و در این دنیای مجازی راهی جز نوشتن در سایت ها و وبلاگ ها نیست . هرکس که این مطلب را می خواند سعی کند در وبلاگ یا هر جای دیگری که متعلق به اوست از نفرت مسلمانان و ایرانیان از این گروه بنویسد .(فقط یک پیشنهاد)

در اولین فرصت بیشتر می نویسم و حتما بهتر از این ...

این واقعه خشونت بار را اول به تمام انسان ها و بعد به تمام داغ داران تسلیت می گویم گرچه همه داغ داریم ...

سکوت

birahe — Sat, 03 Oct 2009 15:26:05 GMT

سکوت خطی نا نوشته از هیاهوی پر تلاطم شهر است که گاه برای غرق نشدن در این آشفتگی باید زبان در حلق فرو بری و به اندیشه مردمان شهر زیر چشمی و در دلت بخندی ... و سرخوش تر از همیشه در خیابان راه بروی و خوشحال باشی که در حال انجام یک فعالیت مهمی برای رسیدن به آینده مبهم با افساری در دست از چهارپا که زیر پایت لنگان لنگان راه میرود و سر هر چهار راهی غر غر می کند ... چراغ سبز نمی شود چون همیشه تو باید بمانی بی آنکه تو را یارای سخن گفتن از قرمزها باشد و صدای غرغر چهار پای غرغرو که توی را لنگان لگان به به آینده مبهمی نمی رساند و افساری در دست سکوتی بر لب خنده ای در دل و سری خوش ... و خون دل ...

اكران جهاني فيلم‌ها به ارتقاي جايگاه ايران اسلامي كمك مي‌كند(خبر فارس)

birahe — Mon, 21 Sep 2009 09:11:18 GMT

با اشاره به عدم حمايت سازمان‌هاي دولتي از اكران فيلم‌هايش در آمريكا؛

فروزش: اكران جهاني فيلم‌ها به ارتقاي جايگاه ايران اسلامي كمك مي‌كند

خبرگزاري فارس: منصور فروزش با اعلام خبر حمايت نكردن سازمان‌هاي دولتي از اكران فيلم‌هايش در انجمن دانشجويان مسلمان دانشگاه اورگان آمريكا، گفت: اگر برخي از مديران فرهنگي كشور مريدانه به

توصيه‌هاي رهبري توجه كنند ما شاهد شكوفائي فرهنگي در سطح ملي و بين‌المللي خواهيم بود.

منصور فروزش در گفت‌وگو با خبرنگار سينمايي فارس با اعلام اين خبر گفت: متأسفانه علي‌رغم پيگيري‌ها و نامه‌نگاري‌هاي متعدد با سازمان‌هاي دولتي مرتبط با اين موضوع هيچ حمايتي از سوي آنها براي حضور در اين برنامه صورت نگرفته است.
وي در ادامه افزود: با اين كه اين اتفاق جنبه ملي و بين‌المللي دارد و مي‌تواند تريبوني براي ارتقاي بيش از پيش جايگاه ايران اسلامي در كشورهاي جهان باشد، اما هيچ سازماني به هر نحوي با اين اتفاق همكاري نكرده و حتي در بعضي سازمان‌ها با بي‌احترامي و بي‌اهميتي با اين موضوع برخورد مي‌كنند كه در خور شأن سازمان‌هاي فرهنگي نيست.
فروزش ادامه داد: متأسفانه در سطوح مياني مديريت فرهنگي كشور اگر برخي از مديران، مريدانه به توصيه‌هاي رهبر عزيز انقلاب توجه كنند، شاهد شكوفائي فرهنگي در سطح ملي و بين‌المللي خواهيم بود.
اين كارگردان گفت: نگاه مقام معظم رهبري به هنر نگاهي هنرمندانه است و بايد جمله‌هاي ايشان را براي يادآوري به برخي مديران فرهنگي، بر سردر اين ادارات با خط درشت و خوانا نصب كرد تا هيچ عذري براي عمل نكردن به آنها باقي نماند.
فروزش در ادامه اظهار داشت: در اين راه كه منجر به ارائه ارزش‌هاي ناب انقلاب در سطح بين‌المللي خواهد شد، از هيچ تلاشي فروگذار نخواهم بود و اميدوارم كه اين مديران به اين اتفاقات كه باعث سرافرازي جمهوري اسلامي ايران در سطح بين‌المللي خواهد شد، دقيق‌تر و بهتر بپردازند.
وي در پايان بيان داشت: فيلمسازان جوان ايراني كه عموما رنج اين برخوردها را در سيستم فرهنگي متحمل شده‌اند، ثابت كرده‌اند كه سينماي ايران در سطح جهاني حرف‌هايي براي گفتن دارد و ارزش‌هاي ديني و ملي ما تمام سرمايه ملت ايران را تشكيل مي‌دهند.
به گزارش فارس، منصور فروزش با ارسال دعوت‌نامه‌اي از انجمن دانشجويان مسلمان دانشگاه اورگان آمريكا دعوت شده تا چهار فيلم‌كوتاه‌اش در اين انجمن نمايش داده شود.
قرار است در در ماه فوريه، فيلم‌هاي كوتاه «دور از من نزديك تو»، «پايان عبور»، «سكوت سياه» و «جيب‌برها هم به بهشت مي‌روند» در اين برنامه نمايش داده ‌شود.
دانشگاه اورگان داراي 19 هزار دانشجو از سراسر 50 ايالت آمريكا و 80 كشور جهان است. اين دانشگاه مسائل حائز اهميت ملي و جهاني را به دقت مورد بررسي قرار مي‌دهد.
منصور فروزش علاوه بر ساخت فيلم‌هاي كوتاه فوق، كارگرداني فيلم‌هاي كوتاه «حضور سبز» ، «دليل ماريا» و «يك قبر خالي يك قبر پر» را در كارنامه هنري خود دارد.
انتهاي پيام/ا

لینک خبر

یک خبر از من و "میلیونر زاغه نشین ، هم خدا و هم خرما"

birahe — Thu, 10 Sep 2009 21:52:18 GMT

در گفت‌وگو با فارس عنوان شد؛

نمايش 4 فيلم كوتاه ايراني در آمريكا

خبرگزاري فارس: 4 فيلم كوتاه ايراني از «منصور فروزش» در انجمن دانشجويان مسلمان دانشگاه اورگان آمريكا نمايش داده مي‌شود.

منصور فروزش در گفت‌و‌گو با خبرنگار سينمايي فارس، گفت: با ارسال دعوت‌نامه‌اي از انجمن دانشجويان مسلمان دانشگاه اورگان آمريكا دعوت شدم تا چهار فيلم‌كوتاه من در اين انجمن نمايش داده شود.
وي در ادامه اظهار داشت: فيلم‌هاي كوتاه «دور از من نزديك تو»، «پايان عبور»، «سكوت سياه» و «جيب‌برها هم به بهشت مي‌روند» در اين برنامه نمايش داده مي‌شود.
فروزش ادامه داد: اين فيلم‌ها قرار است در ماه فوريه نمايش داده شود و شرط من هم براي اين امر، اكران فيلم‌ها در يكي از سينماهاي شهر است.
اين كارگردان افزود:‌ در حال حاضر با بعضي از ارگان‌ها براي هزينه عزيمت به اين كشور مذاكره شده كه تاكنون نتايج قابل قبولي حاصل نشده است.
به گزارش فارس، دانشگاه اورگان داراي 19 هزار دانشجو از سراسر 50 ايالت آمريكا و 80 كشور جهان است. اين دانشگاه مسائل حائز اهميت ملي و جهاني را به دقت مورد بررسي قرار مي‌دهد.
منصور فروزش علاوه بر ساخت فيلم‌هاي كوتاه فوق، كارگرداني فيلم‌هاي كوتاه «حضور سبز» ، «دليل ماريا» و «يك قبر خالي يك قبر پر» را در كارنامه هنري خود دارد.
انتهاي پيام/م

لینک خبر

(این پست خلاصه شده یک نقد جامع از اینجانب است در صورت پیوسته نبودن جملات عفو بفرمائید)

فیلم میلیونر زاغه نشین را باید در زمره آثار موفق سال ۲۰۰۸ قلمداد کرد نه به خاطر اسکار بلکه به جهات مختلفی که این فیلم را با اکثر فیلم های شرقی متفاوت می کند . موضوعی که توجه را بیشتر از همه به خود متوجه می کند شرقی بودن و نگاهش به اسلام است و باید با نگاهی ویژه آن را مورد تحلیل و بررسی قرار داد . اگر ساختار و محتوا را به عنوان اصلی ترین اجزا سینما یا به طور کلی هنر در نظر بگیریم میلیونر با توجه به این دو آیتم توانسته است اقبال خوبی را برای خود رقم بزند به گونه ای که این فیلم هم در نگاه جهانی فیلم مقبولی است هم از زاویه نگاه سینمای ملی و بومی هند .

1- ساختار منطبق بر خواست جهانی:

از زاوه نگاه جهانی فیلم میلیونر به جهت استفاده از ساختاری مناسب و ریتمی منظم و قابل درک فیلمی است قابل قبول که نمره قبولی را دریافت می کند . تمام آیتمهای ساختاری این فیلم با نگاه تیزبین کارگردان قبل از ضبط فکر شده بوده و با هوشی فوق العاده زمان ها و قاب ها کنار هم چیده شده اند با نگاهی دقیق تر در این فیلم میتوانیم بفهمیم که ریتم چینش نماها و همچنین زاویه نگاه کارگردان و به تبع آن دوربین کاملا ناشی از هوش کارگردان و نگاه پخته وی می باشد که اشراف کامل هم به سینمای کلاسیک دارد و هم سینمای مدرن را خوب فهمبده است و با پلان هایی که طراحی نموده است به دنبال شعار دادن نیست .

2- محتوا از زاویه جهانی :

محتوای فیلم کاملا منطبق بر نگاه جهانی است این موضوع از چند جنبه قابل بررسی است اول اینکه دین اسلام محور اصلی اتفاقات پشت پرده این فیلم است یعنی تمام درام حول محور اسلام اتفاق می افتد یعنی شروع فیلم با ضربه ای است که به مخاطب القا میکند و دلیل بدبختی های شخصیت ها دین آنهاست . و اسلام یا ضعیف و همراه با بدبختی و فلاکت است یا توام با خشونت و زور گوئی است . یعنی دین اسلام دو قطب و دو جنبه بیشتر ندارد . گرچه در این فیلم جدایی بین فلاکت و زورگوئی و خشونت در اسلام نیست زیرا بازمانده های مسلمانان گرچه پایبند به اصول هستند اما از انجام کارهای منفی هم ابائی ندارند .

در طرف دیگر نگاه سیاهی است که به شرق توسط این فیلم معطوف گردیده شلوغی و کثیفی از نگاه این فیلم جزئی جداناشدنی است و انسان های شرقی در صورتی خوشبخت خواهند بود که زیر یوغ غربی ها باشند . که در این مورد به دلیل فشرده بودن بحث به همین مقدار بسنده می کنیم .

3- ساختار برای مخاطب ملی هند

اگر دقت کنیم علاوه بر انطباق این فیلم با خصوصیات سینمای جهانی خصوصیات سینمای هند نیز دیده می شود . مردم هند بسیار به سینما علاقه مند هستند و زندگی خود را وامدار داستان های سینما می دانند و این از آن جهت است که هندی ها به شدت به امور خارق العاده علاقه دارند این را در انواع مذهب های موجود در هند می توان مشاهده کرد حال با این تفاسیر ساختار این فیلم از نگاه ملی هندی بسیار مثبت است زیرا در این فیلم نیز مانند سینمای رایج هند یا سینمای گیشه ای هند تغییر ناگهانی ریتم را مشاهده می کنیم که علاوه بر انطباق بر اصول سینما ، خواست مردم هند را نیز برآورده کرده است .

4- محتوا از لحاظ ملی هند

اگر دقیق تر به سینمای عامه پسند هند نگاه کنیم قطعا متوجه می شویم که همیشه اتفقات عاطفی بخشی جدائی ناپذیر از فیلم هستند و این اتفاقات با روابط علی معلولی بسیار ساده ای اتفاق می افتند . در این فیلم در جای جای آن این اتفاقات را می بینیم اما بهتر از همه برای مثال زدن سکانس آخر فیلم است که کاملا مخاطب کشور هند را که خواهان روابط علی معلولی ساده عاطفی است راضی می کند به عبارتی در این سکانس مخاطبی که به دیدن یک فیلم وطنی آمده است بعد از خروج از سینما به خاطر این اتفاق که شدت آن از قسمتهای دیگر فیلم که این خصوصیت را دارند بیشتر است احساس رضایت می کند و خوشحال از این است که پولش را هدر نداده است .

میلیونر زاغه نشین یک فیلم است که موفقیت های زیادی بدست آورده است و اگر منصفانه نگاه کنیم علی رغم نگاهش به شرق و دین اسلام که در مورد آن توضیح داده شد فیلمی است که بسیار موفق بوده است و می تواند الگویی برای فیلمسازانی باشد که هم می خواهند گیشه را از دست ندهند و هم می خواهند فیلم خوب بسازند به عبارت دیگر هم خدا را می خواهند و هم خرما را .

گمشو جواب سلام است ...

birahe — Sat, 22 Aug 2009 11:08:18 GMT

بی اختیار دستم را جلو بردم و گفتم سلام ..... چشمانش را که زیر پلکهایش قایم کرده بود آرام بیرون آورد و نگاهی به من انداخت و عینک قدیمی اش را که گوشه اش تاب برداشته بود را از روی چشمانش برداشت و با طمانینه خاصی که نشان از آرامشی قلبی داشت گفت : گمشو ... یک لحظه جا خوردم بی اختیار از او دور شدم و به سر کوچه رفتم وقتی سر کوچه رسیدم سرم را برگرداندم و دوباره نگاهی به تن نهیفش انداختم می خواستم بازگردم و از او معذرت خواهی کنم اما شاید دیگر دیر شده بود شاید بار اول احترام نگاه داشته بود و به من فحشی نداده بود اما مطمئنا این بار به من چند تا فحش آبدار حواله می کرد . به راه خود ادامه دادم از خیابان رد شدم و سوار ماشین نارنجی رنگ شدم و به سمت ایستگاه راه آهن که فعلا هدفم بود به راه افتادم .

از سر کوچه ایستگاه صدای بوق قطار به گوش می رسید . از تاکسی که پیاده شدم وارد ایستگاه شدم آدم هایی را دیدم که از قطار پیاده می شوند و آدم هایی هم که به قطار سوار می شوند بعضی هم نشسته اند زل زده اند به این ها . من هم اینجا هستم و به همه آنها زل زده ام بی آنکه کارهای آنها برایم اهمیتی داشته باشد . از کنار قطار عبور کردم به من چه که این آدمها چه می کنند یا اینکه به من چه که این آدمها از کجا آمده اند یا می خواهند به کجا بروند . همهمه ای ایستگاه را برداشته بود از پشت سرم صدایی آمد : آهای جوون . برنگشتم سرعتم را بیشتر کردم نمی خواستم این خبر بد را به خودم بدهم که منظور صدا از جوون من هستم . دوباره صدا به گوش رسید : آهای جوون کمکم می کنی ؟؟ توی دلم گفتم : دنیا برعکس شده به اونی که می خوای کمک کنی حالتو میگیره اینم از این . سرم را برگرداندم و گفتم بله . دیدم پیرزنی که شاید وزنش بیشتر از 20 کیلو نبود روی زمین نشسته بود و با چشمهای گود افتاده اش که نشانی از عشوه های دوران جوانی نداشت به من زل زده بود و می خندید . یک دفعه دهانش را باز کرد و گفت : .... هرچه می گفت صدایش را نمی شنیدم چون قطار در حال حرکت کردن بود و این را من الان متوجه شده بودم . جلوتر رفتم گفتم : مادر جان نمی شنوم بگو دوباره . پیرزن گفت : کمکم می کنی اینارو ببرم دم در ایستگاه آخ خدا خیرت بده . این را گفت و از جایش بلند شد توی دلم گفتم عمو من که هنوز قبول نکردم اما کار از کار گذشته بود پیرزن داشت چادرش را هم که از کف ایستگاه خاکی شده بود می تکاند . با نگاهی که نشانه ای نه از رضایت در خود می دید و نه از نارضایتی ، ساکش را برداشتم و جلو جلو رفتم ، داشتم به عکس العمل پیرمردی فکر می کردم که صبح داخل کوچه مان دیده بودمش . خیلی ناراحت بودم و مدام به او فکر می کردم پیرمرد ... استغفرالله نمی ذارن آدم یه روزش بدون فحش بگذرونه آخه پیری مگه مریضی اینجوری جواب آدمو می دی ؟؟؟ توی همین فکرها بودم که صدای فریاد یک پیرزن را شنیدم برگشتم دیدم پیرزن دارد فریاد می زند دزد ..دزد... دستپاچه شده بودم سریع پیشش برگشتم و گفتم مادر جان چه شده چرا داد می زنی ؟؟؟ در همین حین چند نفر از ماموران ایستگاه بیرون آمدند و جویای احوال شدند خدا رو شکر به خیر گذشت چون هم مامورها آشنا بودند و هم پیرزن فهمید چه اشتباهی کرده پیرزن بیچاره فکر کرده بود می خواهم وسایلش را بدزدم ماموران سالن که می دانستند توی پست برق ایستگاه کار میکنم کمکم کردند تا از این وضع خارج شوم اتفاقا پیرمردی هم آنجا نشسته بود فکر کنم او رو یه جائی دیدم چهره اش خیلی برایم آشناست البته مهم هم نیست هر روز اینجا آدمهای زیادی در رفت و آمد هستند .

ساعت 12 شب رو رد کرده بود و من خسته و کوفته از اون همه سیم کشی و کابل کشی آرام آرام داشتم به سمت در ایستگاه میرفتم تا به خونه برم ، توی خیابون دستم رو جلوی یک ماشین بلند کردم و گفتم دربست .

وقتی به خونه رسیدم از شدت خستگی ناخودآگاه به خواب رفتم و تمام خاطرات امروز رو از یاد بردم انگار سالهاست که خوابم و به امید فردا که از خواب بیدار بشم و به ایستگاه برم امیدوارم که دوباره مشکل جدیدی برای من پیش نیاد . ایستگاه جای عجیبیه آدمها از همه جا به آنجا میان و از اونجا به هرجا که دوست داشته باشن می رن .واقعا دنیای عجیبیه .....

صبح مثل هر روز از خواب بیدار شدم و بعد از خوردن صبحانه که متشکل بود از پنیر و نون سنگک نیمه خشک شده لباس ها مو پوشیدمو از در خونه خارج شدم وسطای کوچه که رسیدم دیدم پیرمردی روی سکوی جلوی در یک خونه نشسته و یک زنبیل پر از نون و یک ساک جلوش روی زمینه ، جلو رفتم و سلام کردم سرش پائین بود و چشماش پشت پلک هاش که چند تا خال روی اونها رشد کرده بود پنهان شده بود قیافش خیلی برام آشنا بود انگار یه جائی دیده بودمش سرش را که بلند کرد گفتم ببخشید پدر جان می خوایید کمکتون کنم عینکش قبل از همه اعضای صورتش جواب رو به من داد آروم لب هاشو باز کرد پشت نگاهش آرامش خاصی قرار داشت . نگاه تیزی به من کرد و گفت : گمشو . سرم رو پائین انداختم و نفهمیدم چرا منو اینطور خطاب کرد اما هرچه که بود برام عجیب بود از اون که دور می شدم فکر کردم که شاید پیرمرد رو توی ایستگاه دیده باشم یا شاید اون منو توی ایستگاه دیده باشه به هر حال اینم از روزیه امروز ما ...

عکس پشت صحنه فیلم کوتاه دور از من نزدیک تو

birahe — Wed, 19 Aug 2009 11:40:18 GMT

علی عرب(نویسنده) - خودم - مهدی احسانی(تصویر بردار) - رسول محمدی(دستیار تصویر)

سارا شکارچیان - بازیگر

محسن مریزاد(دستیار) و خودم

خودم و مهدی احسانی

بقیه بازیگران

سارا شکارچیان (بازیگر)

علیرضا بابویهی - سارا شکارچیان

عکس از : مهدی مریزاد (عکاس خبرگزاری فارس)

صندلي هاي سينما را عوض كنيد .

birahe — Wed, 12 Aug 2009 20:34:18 GMT

يادم مي آيد كه از چند وقت پيش بحث هاي زيادي روي نبود مخاطب در سينما به گوش مي رسيد . عموماً اين حرف ها از دهان بزرگان سينما و مطبوعات بيرون مي آمد . گاهي حتي در بين منتقدان و كارگردانان روي اين زمينه بحث در مي گرفت و كار به جاهاي بالا مي رسيد . در اين بين هركس راه كار و علتي براي اين ركود در سينما ارائه مي داد و هر كدام از اين نظريه پردازان روي حرف خود مي ايستادند و مي گفتند اين است و جز اين نيست . يكي مي گفت پخش فيلم هاي سينمايي كه براي تلوزيون ساخته مي شوند سليقه مخاطبان را كاهش مي دهند يا در همين رابطه يكي مي گفت تا وقتي ملت در تلوزيون منزل خود بدون پرداخت كرايه رفت و آمد و بليط سينما و هزينه هاي مربوط به پفك و تخمه مي توانند فيلم سينمائي ببينند خب طبيعي است كه به سينما نمي روند و جلوي تلوزيون مي نشينند و فيلم ميبينند چون هم فيلم مي بينند و هم هزينه هاي خانوار كاهش مي يابد . يكي ديگر مي گفت بابا مشكلات اقتصادي و گراني بليط سينما مانع اصلي حضور در سينماست و ديگري از «هنر براي مردم» حرف مي زد و از پست مدرنيسم سخن ها مي راند . اينها ادامه داشت از طرفي هر روز هم خبر شكست فيلم هاي مختلف را در گيشه مي شنيديم . حتي تا اينجا كه بعضي از تهيه كننده هاي فيلم هاي سينمايي از اين شغل كناره مي گرفتند و به كار بساز بفروش يا كارهايي از اين دست مي پرداختند . اين اتفاق غم انگيز بود . من هم به عنوان يك دوست دار سينما كه البته كتاب هاي زيادي در اين زمينه خوانده ام با اين موضوع درگير شده بودم و دنبال علت اصلي اين اتفاق بودم . چون احساس مي كنم تا آن حد علم دارم كه بتوانم در اين زمينه پژوهش كنم. ماهها تلاش مي كردم و هر دوشنبه «كه روز سينما رفتن من است» در لا به لاي مخاطبين به دنبال دليل بودم . كتاب هاي زيادي را مي خواندم و به سايت ها و مجلات زيادي هم سر مي زدم اما دليلي پيدا نمي شد . تا اينكه روز دوشنبه طبق معمول خواستم به سينماي محلمان بروم . سينمايي كه فكر كنم سنش از پدربزرگم بيشتر بود . حتي اين موضوع يعني نبود مخاطب در سينما گريبانگير اين سينماي فلك زده هم شده بود تا آنجا كه بعضي روزها مجموعاً دخل گيشه و دخل بوفه سينما روي هم رفته به بيست هزار تومان نمي رسيد ( كه اين خود معظلي است ).

داخل خياباني شده بودم كه سينما در وسط آن قرار دارد خيابان ترافيك شده بود راننده هايي كه اعصابشان به هم ريخته بود پشت سر هم سيگار مي كشيدند . اول برايم اهميتي نداشت اما بعد ديدم كه اين مشكل انگار خيلي ريشه اي است . پيش خودم گفتم حتما جلوتر تصادفي شده كه اينطور خيابان بند آمده است بايد سرعت گيرهاي خيابان را بيشتر كنند تا راننده هاي بي توجه آرام رانندگي كنند «اين اظهار نظر از آن روي است كه هميشه من دنبال پيدا كردن ريشه مشكلات رايج در جامعه هستم» . با اين خيال قدم مي زدم و به مشكل نبود مخاطب در سينما فكر مي كردم . به سينما نزديك شده بودم سرم را بلند كردم و با صحنه اي باور نكردني مواجه شدم . درب سينما مملو از آدم و بود هركس مي خواست زودتر به در برسد تا داخل شود همين جمعيت باعث ترافيك شده بود . چشمهاي مسئول سينما كه علاوه بر مديريت سينما مسئول فروش بليط و ايضا بوفه بود برق مي زد و مدام نقش دلار توي چشمانش مي رفت و مي آمد . متعجب شده بودم اين وضع را كه ديدم هم خوشحال بودم هم ناراحت ناراحت از اينكه وعده دوشنبه گاهي من براي صرف يك عدد فيلم از بين مي رود و خوشحال از اينكه سينما چقدر مخاطب پيدا كرده است .سريع به ذهنم رسيد كه بفهمم چه اتفاقي افتاده است كه اينطور با سينما برخورد مي كنند . چون شرايط تغييري نكرده بود تلوزيون هنوز داشت فيلم هاي سينمائي تلوزيوني پخش مي كرد و فيلم سازها هم طبق روال هميشگيشان فيلم مي ساختند و چند نفري هم كه روالي را براي خود داشتند مي دانستم كه يا دنبال تهيه كننده از اينجا به آنجا مي روند يا دنبال پاس كردن چك و دادن بدهيها هستند چون همانطور كه گفتم فيلمهايشان خريدار ندارد . مردد بودم دنبال جواب مي گشتم . از اطلاعاتي كه از كتاب و مجله و سايت هاي گوناگون به دست آورده بودم مي خواستم كمك بگيرم اما جواب نمي داد . تمام ذهنم را به كار گرفتم و از تمام فرمول هاي فيزيك و رياضي استفاده كردم از فيثاقورس بگير تا فرمول محاسبه شتاب در سطح شيب دار . جور در نمي آمد . داشتم به اين فكر مي كردم كه بهترين مرجع براي تصميم گيري و پيدا كردن دليل همين مخاطباني هستند كه الان به سينما آمده اند . اما بايد مي فهميدم كه چطور بايد از آنها اطلاعات بگيرم . در همين فكرها بودم كه فهميدم فيلم تمام شده است اين خبر را صداي كف و صوت تماشاچيان نشسته در سينما به من داد . توي دلم گفتم : عمو چه خبرتونه يا سينما نمي يايد يا وقتي ميايد اينجوري .

در خروجي را باز كردند و ملت ريختند بيرون دوباره خيابان بند آمد و دود و داد و بوق و گاهي هم فحش ... . بلند شدم و مثل مجانين در بين تماشاچيان خارج شده از سينما راه ميرفتم و با گوش هاي تيز شده دنبال جواب سوالم مي گشتم . اما فايده اي نداشت . همه داشتند در مورد فيلم حرف ميزدند خب اين هم كاملا طبيعي بود چون هركس كه يك فيلم را مي بيند دوست دارد براي ديگران تعريف كند حالا چه مثلا پدر خوانده باشد يا اخراجي ها . دنبال اين بودم كه ببينم آيا كسي هست كه خارج از اين مقولات حرفي بزند يا نه . آخرين نفراتي كه از سينما خارج شدند دو تا پسر بچه 12-13 ساله بوند كه ظاهرشان نشان مي داد كه بچه هاي مودب و درس خوانده اي هستند .از موقر صحبت كردنشان مي شد فهميد كه مي توان از حرف هايشان بهره اي گرفت . كمي به آنها نزديك شدم پشت سرشان به راه افتادم خوشبختانه مسيرشان به سمت منزل ما بود و من دعا مي كردم كه تغيير مسير ندهند چون هميشه وقتي به دنبال اينگونه سوالات هستم به خودم خيلي فشار مي آورم كه با پژوهش جواب سوال را پيدا كنم . امروز هم چون خيلي در اين مورد پژوهش كرده بودم خستكي را در خودم احساس مي كردم . خلاصه دنبال دو پسر به راه افتاده بودم و شش دنگ به حرف هايشان گوش مي كردم . صحبتشان در مورد سينما آمدن بود . خب خيلي به درد من مي خورد كمي نزديك تر شدم چون صداي بوق ناشي از ترافيك گاها مانع مي شد كه صداي آنها را به خوبي بشنوم . اولي گفت : من بار اولم بود كه به سينما اومدم . دومي سريع پريد وسط حرفش و با غرور خاص دوران كودكي گفت : ولي من چندمين باره كه ميام ، دائيم منو هميشه با خودش مياره . اين بار اولي زود زد وسط حرفش و به شكلي كه مي خواست به دوستش بفهماند كه حرفش را باور نكرده گفت :‌ پس چرا الان نيومده؟ . دومي كمي به خودش آمد و گفت :‌آخه اون بار كه اومديم ميخ صندلي شلوار دائيم رو كه كلي واسش پول داده بود پاره كرد دائيم با مسئول سينما دعواش شد و به منم گفت ديگه نمي آم . راستي ديدي صندلياش نو بود؟. اولي گفت :‌اونجا هوا تاريك بود نفهميدم . دومي گفت :‌ صندلياش نو بود فكر كنم به خاطر دعواي دائيم بود كه عوضشون كرد . تا اين جمله ها را شنيدم سر جايم ميخكوب شدم خوشبختانه جواب را دقيقا سر كوچه مان پيدا كرده بودم و از اينكه راه اظافه نرفته بودم به خود مي باليدم . با خوشحالي به داخل كوچه پيچيدم و در دلم حس گاليله را هنگام اوركا گفتن درك كردم . سريع به خانه رسيدم و رفتم داخل اتاقم و شروع كردم به نوشتن اين مقاله . خوشبختانه ذهنم آزاد شده بود از سوالي كه ماهها ذهنم را مشغول كرده بود . در دلم گفتم آنهايي كه در نشريات خود مي نشينند آخر مگر كار پژوهشي سرشان مي شود كه براي خودشان نظر مي دهند اگر به بطن جامعه بياييند مشكلات سينما را مي فهمند ... مثل من . روي تختم دراز كشيدم و نفس راحتي كشيدم بالاخره جواب سوالم را پيدا كردم . جواب سوال چندين ماهه من آشكار بود اگر مي خواهيم مشكل ركود مخاطب در سينما را حل كنيم بايد صندلي هاي سينما را عوض كنيم .